|
|
Według legendy kanapkę wymyślił w I wieku p.n.e. pewien rabin, który mieszankę orzechów, wina, przypraw i gorzkich ziół umieścił między dwoma kawałkami macy. Choć był to pierwszy sandwicz w historii, przysmak z początku nie przekroczył granicy Izraela i dopiero w średniowieczu maczana w sosie kanapka stała się pełnoprawnym posiłkiem europejskiej kuchni. Jej popularność wynikała z nieobecności widelca, który na szerszą skalę pojawił się dopiero w XVI wieku, a jedzenie rękoma już wtedy uważano za przejaw złych obyczajów. Rozwiązaniem problemu były dwie kromki chleba, dodające jedzeniu i smaku, i estetyki. Prawdziwy przełom w historii kanapek nastąpił jednak dopiero na początku XX wieku, dzięki wprowadzeniu do sprzedaży krojonego chleba. Od tego czasu przyrządzenie kanapki stało się wyjątkowo szybkie i łatwe, a era burgerów, hot dogów i tostów zbliżała się coraz większymi krokami.
Oczywiście kanapka to pojęcie, które odnosi się nie tylko śniadaniowej kromki chleba z masłem. Gdy za jej kryterium przyjmiemy po prostu zestawienie pieczywa i dodatku, to przed naszymi oczami roztoczą się bardzo szerokie perspektywy kulinarne. Okazuje się, że każda kuchnia narodowa ma swoje własne specjały, które nierzadko przekraczają granice państw, a nawet podbijają kontynenty. Tak jest chociażby w przypadku sztandarowego symbolu globalizacji, czyli amerykańskiego hamburgera. Nie każdy jednak wie, że nie tylko hamburger, ale także hot dog ma korzenie niemieckie, a nie anglosaskie. Inaczej turecki kebab, który choć pochodzi z Azji Mniejszej, obecnie doczekał się ponad 25 odmian w różnych krajach. Było to możliwe właśnie dzięki uniwersalności kanapki, która nawet jeśli jest narodowym specjałem, świetnie dostosowuje się do warunków kulinarnych za granicą. Podobnie w przypadku greckiego gyros, włoskiego panini, meksykańskich torta i tacos, czy też najbardziej powszednich tostów…
Mimo, że liczba rodzajów kanapek jest rzeczywiście imponująca, wielu uważa, że najlepsze kanapki to te, które zrobiliśmy sami. Prawda?
|
 |
|
|
|
