|
|
Nie wiadomo dokładnie jakie jest pochodzenie słowa „pita”, być może jest to hebrajskie pat – bochenek, lub rzymskie pită – chleb. Jednakże pita to przede wszystkim tradycyjne arabskie placki, jedzone zazwyczaj z sosem, humusem albo też jako bułka, w której zawinięty jest kebab lub gyros. Większość pit piecze się w bardzo wysokich temperaturach (ok. 370oC), gdyż wtedy zyskuje na pulchności.
W Turcji pita nazywa się pide i jest używana do przyrządzania lahmacun (tureckiej pizzy) z mięsem i warzywami. W czasie ramadanu, pita nadal wchodzi w skład tradycyjnej codziennej diety jako chleb. Często przyprawia się ją wtedy kminkiem. Współcześnie (od lat 70. XX wieku) pita stała się popularna także w innych krajach, głównie w formie pulchnego placka, wypełnionego mięsem i warzywami. Taka „kieszonka” z jedzeniem nosi nazwę „pita pockets”.
W Bułgarii popularny jest pewien chleb, bardzo podobny do pity, lecz jego przygotowywanie i jedzenie ma znaczenie rytualne. Ten rodzaj pity jest przeznaczony na specjalne okazje, np. na Wigilię Bożego Narodzenia. Niektóre gospodynie przygotowują taką pite, przyozdabiając ją różnymi symbolami, wierząc, że przyniesie to urodzaj, powodzenie w handlu bydłem i dostatek. Dodatkowo, gospodyni chowa w picie pięciocentową monetę – ten kto ją znajdzie będzie najzdrowszym i najszczęśliwszym w rodzinie. Ciekawostką jest fakt, że tak jak w Polsce w domu lub na weselu wita się gości chlebem i solą, tak w Bułgarii pitą i solą.
|
 |
|
|
|
