|
|
Guma do żucia ma bardzo ciekawą i wyjątkowo długą historię. Nie ulega wątpliwości, że jest ona jednym z najstarszych słodyczy. Archeologowie potwierdzają, że już tysiące lat temu w różnych zakątkach świata ludzie żuli gumę zrobioną z żywicy drzew. Żywica dla naszych przodków była ważnym surowcem i znajdowali oni dla niej wiele zastosowań. Żuto ją dla przyjemności, ale także czyszczono nią zęby, odświeżano oddech i stosowano jako lek.
Starożytni Grecy raczyli się gumą do żucia sporządzoną z żywicy drzewa mastyksowego, Majowie wyrabiali gumę z żywicy sapodilli, Indianie północnoamerykańscy natomiast do tego celu używali żywicy świerkowej. Pierwsi amerykańscy osadnicy z Europy właśnie od Indian przejęli zwyczaj żucia gumy. Stał się on na tyle popularny, że w 1848 roku John B. Curtis zdecydował się po raz pierwszy na komercyjną sprzedaż gumy do żucia produkowanej właśnie z żywicy świerka. Dwa lata później zaproponował także aromatyzowaną gumę zrobioną za parafiny, która w krótkim czasie przebiła popularnością gumę świerkową.
Curtis w 1869 roku jako pierwszy opatentował gumę do żucia, w dwa lata później opatentowano także pierwszą maszynę do jej wyrobu – dokonał tego Thomas Adams. W 1880 roku John Colgan ulepszył recepturę gumy do żucia, która dzięki temu znacznie dłużej zachowywała smak. Gumę balonową wynaleziono na początku dwudziestego wieku, w 1906 roku i dokonał tego Walter Diemer. Pracując w filadelfijskiej fabryce gumy do żucia Franka Fleera, eksperymentował on z recepturą, aż osiągnął produkt o mniejszej lepkości, nadający się do robienia balonów. Zwyczaj żucia gumy z Ameryki przewędrował do Europy, a dzisiaj jest wyjątkowo powszechny na całym świecie.
|
 |
|
|
|
