|
|
Miód służył ludziom jako pożywienie od zarania cywilizacji. Pierwsze zapiski na jego temat są tak stare, jak sama literatura, i nie ma wielu pokarmów, które podobnie jak miód byłyby obecne w tylu mitach i legendach. W starożytnej Grecji był on uważany za pokarm bogów, o krainie mlekiem i miodem płynącej mówi Biblia, a jedna z południowoamerykańskich legend opisuje świat u początków istnienia słowami: Na początku zwierzęta były ludźmi i żywiły się wyłącznie miodem.
Już niemal cztery tysiące lat temu Egipcjanie powszechnie używali miodu jako dodatku do potraw, ceniąc jednocześnie właściwości lecznicze, jakie mu przypisywano. W starożytnym Egipcie miód miał znaczenie obrzędowe i był stałym elementem składanych bóstwom ofiar. Stamtąd również pochodzą najstarsze zapiski na temat hodowli pszczół dla pozyskania miodu.
W podobnych celach używali miodu starożytni Grecy i równie ważne miejsce zajmował on w ich kulturze. Ustępy na temat tego cenionego pokarmu można znaleźć w Odysei i Iliadzie, rozpisywali się o nim Platon, Arystoteles i Demokryt, a jego lecznicze właściwości chwalił Hipokrates. Rzymianie przejęli od Greków oczarowanie miodem i to do tego stopnia, że uczynili pszczelarstwo jedną z najważniejszych gałęzi przemysłu Imperium.
Miód aż do renesansu był powszechnie używany nie tylko jako środek słodzący, ale i dodatek do wszelkiego rodzaju potraw, później jednak został wyparty przez cukier. Zmieniły się także zwyczaje kulinarne i coraz rzadziej doprawiano nim dania. Dziś w dalszym ciągu, mimo że cenimy miód za jego smak i dobroczynne właściwości, jest on dla nas raczej, niestety, urozmaiceniem niż codziennym składnikiem diety.
|
 |
|
|
|
